Jaro­sław Lip­szyc w cza­sie Kon­gresu Kul­tury Pol­skiej w Kra­ko­wie we wrze­śniu 2009 mówił gło­śno i wyraź­nie to, co wielu myśli, ale nieco oba­wia się powie­dzieć wprost — zasady prawa autor­skiego muszą ulec zmia­nie, bo to, czym są w tej chwili pro­wa­dzi wyłącz­nie do per­ma­nent­nego braku posza­no­wa­nia zasad. Rzeczywistość prawna i eko­no­miczna praw autor­skich musi odpo­wia­dać na szybko zmie­nia­jące się spo­łeczne potrzeby. Dzi­siaj w wielu sfe­rach prawa autor­skie są zesta­wem mar­twych zapi­sów, któ­rych mało kto prze­strzega, a jesz­cze mniej sza­nuje. Jeśli chcemy przy­wró­cić je jako sku­tecz­nie dzia­ła­jący sys­tem, musimy pre­cy­zyj­nie zde­fi­nio­wać jego ogra­ni­cze­nia, wyeli­mi­no­wać bariery, i wzmac­niać ochronę tam, gdzie jest potrzebna. Żeby speł­niało swoje zada­nie, prawo to musi być efek­tyw­nym sys­te­mem redy­stry­bu­cji, który z jed­nej strony sku­tecz­nie zabez­pie­cza inte­resy twór­ców, a z dru­giej nie ogra­ni­cza ani roz­woju kul­tury, ani praw oby­wa­tel­skich doty­czą­cych swo­body komu­ni­ka­cji, a więc przede wszyst­kim zasady wol­no­ści słowa.

Aby przejść do opisanego powyżej sensownego miejsca należy kliknąć TUTAJ